მგრძნობიარე ვაშლატამა

“ქვეყნად ბევრი რამ ხდება
სინანულის დრო დგება
მაგრამ მაგრამ რატომღაც
მე მაინც მჯერა” …სტანდარტული გაგრძელებით ” რომ ისევ ამოვა მზე”… არა, არ გავგიჟებულვარ ეს უბრალოდ თამთა გოგუაძის ახალი ჰიტიდან არის ნაწყვეტი. სულ მეფიქრებოდა, როდემდე უნდა წერონ ასეთი ტექსტები , სადაც აუცილებლად იქნება სადმე გარეული: წვიმა, სევდა, სინანული, სიყვარული, მზე, მჯერა, რატომღაც.. და რა თქმა უნდა კონტექსტურად კლიპში : ანიმაციური წვიმა, ერთი ფოტოგრაფი , რომელიც უღებს მომღერალს (რაც თავის მხრივ იმის გამომხატველია, რომ მომღერალი პოპულარულია), ხელებზე თვალებაფარებული სევდიანი სახის დაჭერის მცდელობა და ერთი კადრი, რომელიც ასახავს როგორ იტანჯება მომღერალი და “როგორ ხედავს სევდიან მზეს სიზმრებში”, როგორ წუხს, რომ ” ის ვერ ხვდებოდა როგორ უყვარდა”.. უკვე ისეთი ლოგიკური ტექსტებია, არც კია საჭირო ბოლომდე მოსმენა, მოკლე შინაარსი თავისთავად იცი…ალტერნატიული მუსიკის შემქმნელების რიცხვი დღითიდღე მატულობს. დღეს “ჩვენი ექსპრესი” რომაა გადაცემა, იქ ვნახე ერთი სიმღერა :

“მოდი ჩემთან ჩემო პრეზიდენტო , მაკოცე ლოყაზე
ხომ იცი, რომ მე არ ვფიქრობ დღეს შენს მოკვლაზე”
და ტექსტის მეორე თემისმაგვარი:
“მამაო ჩვენო (ბევრჯერ ), შე დედამიწის გამჩენო
მინდა ჩემი პრეზიდენტი გაჩვენო”
…ყველაფერი მარტივი, გასაგები, შესაბამისად გენიალური. ჩემი აზრით უფრო ძნელია წერო ასეთი ტექსტი, ვიდრე დაწერო სევდა-ფიქრებზე ნაცადი მაქვს მე პირადად და ” მგრძნობიარე ვაშლატამასა” და “უწმაწურ ჩაქუჩზე” იმდენი ვიწვალე, დღემდე დასამთავრებელი მაქვს