წამლების სუნით გაჟღენთილი დერეფანი ჩქარი ნაბიჯით გამოვიარე. ყურში ისევ ჩამესმოდა ექიმის ხმა და ზრიალით იშლებოდა ტვინში სიტყვები- თ ქ ვ ე ნ მ ო კ ვ დ ე ბ ი თ…მერე ჩემი დაბნეული ღიმილით ნათქვამი – “მადლობა,ნახვამდის” და დერეფანში მოდევნებული მედდების მწუხარე მზერა. საავადყმყოფოს კარებთან ავტობუსის გაჩერებამდე ფეხების კანკალით მივედი და როგორც იქნა ჩამოვჯექი ნახევრად გატეხილ სკამზე. ზაფხულის ცხელი ბუღი იდგა ქალაქში. მანქანების გამონაბოლქვი, შუქნიშანთან გაჩერებული ძველი მანქანის მძღოლისთვის მოღერებული მუშტები და სიგნალები..თ ქ ვ ე ნ მ ო კ ვ დ ე ბ ი თ..რა ლამაზია ყველაფერი, ალბათ იმიტომ, რომ შეიძლება ცოტა ხანში ვეღარ დავინახო როგორ აცლის ვიღაც ნაბიჭვარი მოხუც მათხოვარს რკინის ქილიდან ხურდებს,ვეღარ ვიგრძნო მეზობლების გამჭოლი მზერა და ჩურჩული- ამას საყვარელი ყავს, ვეღარ შემეშინდეს ღამით ქუჩაში მომავალს ყაჩაღის ხელის პირზე აფარების..ვიჯექი და ვფიქრობდი როგორ უნდა მეთქვა მისთვის, რომ მე მოვკვდები არც ისე ნელა და ძლიერი ტკივილებით, რომ სიცოცხლის ბოლო დღეებში საჭმელს სხვისი ხელით შევჭამ, ან სულაც წვეთოვანით..რომ გავყვითლდები, ჩამოვხვმები და ერთ გაღიმებასაც დიდ ძალას დავატან, რომ ვეღარ ვაკოცებ, ვეღარ მოვეფერები და ვერც ჩახუტებული ვისლუკუნებ ჩხუბის შემდეგ..წამოვიზლაზნე სკამიდან და ჩვენს ადგილას წავედი. ჩამოვჯექი ხის ფესვზე, სადაც აქამდე მარტო შენთან ერთად ჩამომჯდარვარ და პატარა წკირით იმ მიწას დავუწყე ჩიჩქვნა, სადაც ჩემი ფრჩხილების ნაკვალევი რჩებოდა ხოლმე, როცა სიამოვნებისგან მთელი ხმით ვკვნესოდი და არ მეშინოდა, რომ ვინმე გაიგებდა, იმიტომ, რომ ეს ჩვენი ადგილი იყო..სასიამოვნო ჟრუანტელმა დამიარა სხეულში.მომინდა დამერეკა და მეთქვა, რომ მე მოვკვდები და სანამ მოვკვდები ჩემთან მინდა იყო..მაგრამ შემეცოდე..არ მინდოდა გენახა როგორ დავიღლებოდი ჩვეულებრივი საუბრისას, როგორ ჩამოვეყრდნობოდი ნიჟარას ჭურჭლის რეცხვისას ორი თეფშის ხელში აღებით ძალგამოცლილი, როგორ ვიწვებოდი საწოლში ოთხად მოკეცილი და როგორ დავკაწრავდი საწოლის თავს..ახლა უკვე სიმწრისგან..არ მინდოდა მთელი ცხოვრება გამუდმებით ჩაგსმოდა ყურში სიკვდილის წინ სიმწრისგან დაკვნეტილი სისხლიანი ტუჩებიდან ამოძახილი ” მიშველე”.. ჩანთიდან ამოვყარე ყველაფერი..როგორ მინდოდა შენც გაგეგო როგორ წავილუღლუღე ” მიყვარხარ” , როცა ხის ფესვზე პატარა ნაკადულად გაიკლაკნა ჩემი სისხლი..
Die My Darling..
თებერვალი 23, 2009 by ქალბატონი გოჩა
Posted in ნაჯღაბნები | Tagged ვაკე, ონკოლოგიური, პარკი, საავადმყოფო, სიკვდილი, ფესვი, ხე, darling, death, die, my | 17 კომენტარი
17 Responses
დატოვეთ გამოხმაურება
კ ა ლ ე ნ დ ა რ ი
ს პ ო ნ ს ო რ ი
არქივები
-
5 ბოლო პოსტი
-
ბოლო კომენტარები
მეტა
კატეგორიების გროვა
ტეგები
-
Flickr Photos







More Photos -
ბლოგის სტატები
- 31,249
გვერდები

ni figa sebe
gut i like it mara dasasruli sxva ajobebda
:უსერ: როგორც დამესიზმრა ისე დავწერე.. გგგ..უჟას, საკუთარ თავს დავტიროდი რომ გავიღვიძე
)
დავიგრუზე:(
მეც :უსერ:
ვაიმე….
მეც ამ სტილის სიზმრები მესიზმრება ხოლმე და ცუდად ვხდები ხოლმე გაღვიძებისას.
აუ,თან იცი როგორ იყო? აი რომ გაიღვიძებ და რამოდენიმე წამი რომ გგონია, რომ მართალი იყო
ნუ , ასე ლამაზად კი არ დამესიზმრა, გავაფორმე, მაგრამ საშინელება იყო თვითონ შეგრძნება, რომ კვდები უუუ..
უჟას..ოფლში გაწურულს გამომეღვიძა და დილის 5 საათზე დავიჭირე პასტა-ფურცელი და დავიწყე წერა, თორემ გავსკდებოდი ვინმესთვის რომ არ მომეყოლა
e m o
უუჰუ, ზუსტად, მაგრამ რა ჩემი ბრალია, სულიერად ემო ვარ და ემო სიზმრები მესიზმრება
ომგ..ამ წამს გადავედი შენს ბლოგზე, ისევ დააპრივატე? oO
daikide ra … ooof…
:user:
უსერ…შენსავით უსერ გავხდი მეც
ჰედერი მომწონს )))
და პოსტი ძალიან
ნუ გითხარი უკვე )))
ეხლა უკეთესს ჰედერს გავაკეთებ, ტოესწ გადავიღებ
მადლობა :უსერ:
ეგ შენ გესიზმრება და მე სერიოზულად მგონია, რომ თავში სიმსივნე მაქვს და მოვკვდები და რამდენჯერ მიფიქრია, როგორ უნდა ვუთხრა ეს და ა.შ.
საშინელებაა რა, ვერ ამოვიგდე ეს აზრი თავიდან
ამ შემთხვევაში მგონი ჯობია, რომ ექიმთან მიხვიდე და გამოიკვლიო..თუ ფობიასთან გვაქვს საქმე [ონკოფობია რომ არის], მაშინ დაჟე ექიმთან მისვლა გაგიჭირდება, შეგეშინდება და ა.შ. მაგრამ მაინც ჯობია მიხვიდე, რომ ეჭვებით არ დაიტანჯო : )